Komende maand / maanden is de expositie made sense te zien in Kreek.
Wanneer Kreek open is kan je er altijd gaan kijken.
Exposanten:
Ana Maria Roa Limongi (Colombia) Ig: @curubanaa
Amalie Christine Hette (Noorwegen). medlem@fibershed.no
Christoph Von Rohden (Duitsland) Ig: @eemu_kaikkonen
Michael Schoorl (Nederland) Ig: @michael_schoorl
Deze vier jonge kunstenaars studeerden recent af aan de Universiteit van Gothenburg, faculteit HDK-Valand Academy of Art and Design.
Wat beweegt hen?
Vanuit het schijnbaar stille materiaal klinkt de ritmische herhaling van handelingen. Met hand of hamer gaan daden vooraf aan woorden, en worden gedachten langzaam blootgelegd. Made Sense vertrekt vanuit het idee dat betekenis ontstaat in het doen: in het maakproces, in beweging en in lichamelijke betrokkenheid. In dialoog met het materiële ontvouwt zich een perspectief van gelijkwaardigheid en empathie.
De vier kunstenaars in deze tentoonstelling onderzoeken ieder op eigen wijze hoe mens, materiaal en omgeving elkaar wederzijds vormen. Hun praktijken vertrekken vanuit lichamelijke ervaring, beweging en aandacht, en maken zichtbaar dat identiteit, landschap en materie geen vaste gegevenheden zijn, maar zich voortdurend in stadia van wording bevinden. Niet de mens zelf staat centraal, maar de relatie tot de fysieke werkelijkheid: tussen lichaam en object, tussen handeling en weerstand, tussen omgeving en betekenis.
In het werk van Ana Maria Roa Limongi wordt het monsterlijke als een figuur van transformatie, ontregeling en meervoudigheid benaderd. Haar praktijk is geworteld in migratie en diasporische bewegingen, waarin het verlangen om anders te worden — menselijk en meer-dan-menselijk — centraal staat. De dynamiek van identiteit en verbondenheid tussen verschillende werelden fascineert haar. Met nat vilt vormt zij schapenwol tot lichamen waarin de grens tussen subject en object vervaagt. In dit proces transformeert de maker in materiaal, terwijl het materiaal de conditie van subject aanneemt. Door historische gebeurtenissen in Colombia te onderzoeken, analyseert zij hoe koloniale narratieven en geweld hun betekenis hebben opgelegd, maar ook hoe daaruit verzet, mobiliteit en collectieve interpretatie zijn ontstaan. De figuur of het begrip ‘monster’ fungeert hierbij als een persoonlijke- en politieke ruimte waarin ideeën over gemeenschap en collectiviteit opnieuw vorm begint te krijgen.
Ook Christoph von Rohden onderzoekt de wederzijdse beïnvloeding tussen maker en materie. In zijn kinetische sculpturen staat ‘moving matter’ centraal: terwijl hij staal vormt, vormt het staal zijn lichaam, zijn tempo en zijn waarneming. Materie wordt niet benaderd als passief of dood, maar leeft en is dynamisch. Is zowel sensitief en responsief. Door beweging als sculpturaal principe te gebruiken, maakt hij voelbaar hoe betekenis ontstaat in de voortdurende afstemming tussen mens en materiaal.
Bij Amalie Christine Hette wordt het landschap geen achtergrond, maar een actieve deelnemer. In Formation of Landscapes werkt zij zoals een landschap zelf werkt: door verzamelen, slijten, vormen en transformeren in de tijd. Materialen, kleuren, indrukken en woorden worden opgenomen en vertaald naar geweven structuren. Draden en weeftechnieken functioneren als taal; haar werken dragen de sporen van een langdurige, aandachtige relatie met de omgeving. Betekenis ontstaat hier niet in één moment, maar door herhaling, zorgvuldigheid en nabijheid.
Michael Schoorl richt zich op collectieve handeling en gedeelde verantwoordelijkheid in The Folding Staircase. De installatie ontvouwt zich alleen door actieve deelname. Geluid, gewicht en weerstand maken de materiële realiteit direct voelbaar, terwijl opbouw en afbraak gelijktijdig plaatsvinden. Door letterlijk het touw in handen te nemen, nemen deelnemers gezamenlijk de verantwoordelijkheid voor de ruimte die zij bewonen. Het werk maakt zichtbaar hoe samenwerking, onderhoud en zorg niet alleen praktische handelingen zijn, maar manieren om betekenis betekenis te vormen in relatie tot menselijke en niet-menselijke hulpbronnen.
Samen vormen de werken in Made Sense een open speelveld waarin handeling voorafgaat aan interpretatie. De tentoonstelling nodigt uit om te ervaren hoe betekenis wordt gemaakt: door te bewegen, te luisteren, te reageren en samen actief aanwezig te zijn in een wereld die voortdurend in wording is.